Wat laat je achter?

Ik heb nog nooit een ruimhartiger of onbaatzuchtiger mens gekend dan mijn vader. En als ik zo kijk naar de vele aanwezigen, zijn er meer die er zo over denken. Ik wil iedereen bedanken voor zijn komst hier vandaag en het steunen van onze familie en mij persoonlijk in deze moeilijke tijd. Dankjewel.

Mijn vader vroeg me eens, wat ik zou wensen als ik wist dat ik snel dood zou gaan. Ik keek hem wat onbestemd aan maar hij antwoordde: Ik zal je vertellen wat ik níet zou wensen. God, ik wou dat ik meer had gewerkt, of meer geld had verdiend. Nee, ik zou juist wensen dat ik meer tijd had doorgebracht met mijn familie. Dit is wat hem zo kenmerkt. Zijn onvoorwaardelijke toewijding aan zijn familie. Deze enorme toewijding aan ons als familie was een van de vele eigenschappen die hem zo’n mooi mens maken. Toen ik klein was, was mijn vader een grote held, een onoverwinnelijke man. Niet alleen in fysieke zin, maar ook qua ontwikkeling, als mens. Hij was een geslaagde man, zowel financieel, emotioneel en spiritueel. Hij heeft geleerd een balans aan te brengen tussen het harde werken, de aandacht voor de familie en actief zijn in de kerk . En hij deed dit schijnbaar op een ontspannen wijze

Pa groeide op in Ruurlo, een klein stadje in de Achterhoek. Hij had grotere ambities dan hij in Ruurlo kon realiseren. Na zijn middelbare school wilde hij dan ook graag naar de grote stad, in zijn geval werd dat Groningen. Hij studeerde daar rechten en was tegelijk een prima roeier. Dat roeien heeft hij lang gedaan naast zijn studie en carrière en het is mooi te zien dat er vandaag ook een aantal ‘roeimakkers’ aanwezig zijn. In Groningen heeft hij ook zijn vrouw en onze moeder ontmoet. Als ik de verhalen moet geloven was het liefde op het eerste gezicht en ze zijn dan ook snel getrouwd. Anderhalf jaar na hun eerste ontmoeting en eigenlijk vlak na zijn afstuderen zijn ze getrouwd en hij heeft daar volgens mij nooit een moment spijt van gehad…

Uiteindelijk vestigde hij zich in Arnhem, waar hij een baan kreeg bij een advocatenkantoor in de binnenstad. Ma bleef thuis bij de kinderen, zo ging dat eigenlijk altijd in die tijd. Ik herinner me dat hij ’s avonds thuiskwam na een lange dag op kantoor. Je zou verwachten dat hij dan verhalen vertelde over nieuwe klanten, over rechtszaken en lastige collega’s. Maar niets daarvan. Hij kwam altijd binnen met een fikse grijns op zijn gezicht. Hij kuste ons allemaal stuk voor stuk en vertelde ons hoeveel we voor hem betekende. We gingen samen voetballen of we keken schaatsen, zijn favoriete sport op TV. Hij maakte altijd tijd voor zijn familie. Het gaf me een speciaal gevoel.

Mijn vader leek overal verstand van te hebben. Hij wist ook gewoon erg veel. We hebben hem voor de grap wel eens opgegeven voor de quiz Twee voor Twaalf en samen met Anton zijn ze toen drie rondes doorgekomen en hebben ze € 2.400 gewonnen. Nederlands, wetenschap, sport, geschiedenis, kunst… hij wist overal veel van. Ik was gefascineerd door zijn grote kennis en levenswijsheid. Huiswerk maken was dan ook nooit een probleem. Bij hem in de buurt voelde ik me slim en gewaardeerd. Toen ik opgroeide en volwassen werd, werd dit gevoel alleen maar verstrekt. Hij was mijn mentor, m’n coach en vader. Hij gaf me waardevolle adviezen over mijn relaties en stappen in mijn carrière, het opvoeden van onze kinderen en het huwelijk. Hij leek wel alsof hij ook toen weer alle antwoorden had. En ik weet dat velen van u weten wat ik bedoeld. Hij heeft velen van u gesteund, geholpen en hij was er als het nodig was. Hij was een belangrijke schouder voor velen en hij heeft velen van ons geholpen om het leven een stukje makkelijker te maken.

De afgelopen dagen zijn er veel herinneringen opgehaald en iedereen had wel een favoriete eigenschap die hij of zij zal missen. Het is moeilijk om er een te kiezen. Ondanks alle mooie eigenschappen denk ik dat ik zijn humor het meest zal missen. Of je 15 jaar oud was of ergens in de zestig, hij kon je altijd vreselijk laten lachen. Hij kon makkelijk opschieten met iedereen en vertelde graag grappen die zich hier niet zo makkelijk laten herhalen. Ik ben trots op het feit dat ik een vader had die ik ook als vriend zag. Ik zag hem als een individu, maar ook als een van de jongens. Zijn herinnering zal eeuwig leven, in mij en wellicht ook bij u. Uiteindelijk is het belang van de mens dus inderdaad niet gelegen in de rijkdom die je achterlaat maar in de vele en mooie herinneringen die hij gaf aan anderen.