Nu wordt het stil…

Mijn liefste vrouw Fiona was mijn alles. Ik herinner me de eerste keer dat ik haar zag en dat mijn zenuwen direct naar mijn maag gingen. Ik voelde alles bewegen, mijn benen waren van rubber, m’n stem gaf wat piepgeluidjes en het liefst wilde ik hard weglopen… en toch ook weer niet…Ik zag een engel.

Nu wordt het stil in huis…

Tijdens onze eerste afspraakje wist ik ook totaal niet wat ik moest zeggen. Ik was zenuwachtig en voelde me door haar een soort van geïntimideerd. Ik herinner me alleen nog maar dat ik de hele tijd met half open mond naar haar heb lopen staren… Ze was echt zo anders dan de andere vriendinnen die ik had. Het was de start van een mooie vriendschap en het duurde niet lang voordat ik me realiseerde dat ik de rest van mijn leven bij deze vrouw wilde zijn. Ze fascineerde me. Ik hield van haar slimheid en spontaniteit. Ik hield ervan hoe sterk en zelfverzekerd ze was.

Nu wordt het stil in huis…

Een van mijn oudste en dierbaarste herinneringen van mijn vrouw waarin ze liet zien wat ze waard was, was vlak nadat we verkering kregen. Ze was een tweedejaars studente Economie in Rotterdam, en ik was al aan het afstuderen. Hoe dan ook, het was het weekend voor de tentamens en ze had een groot statistiek examen op maandag. Ik moest diezelfde test nog inhalen dus ook ik stond voor dezelfde uitdaging. Afijn, Fiona besloot om met haar vriendinnen en weekendje naar Parijs te gaan. Ik bleef haar zeggen dat ze gek was, en dat dit tentamen heus belangrijker was dan een gezellig weekendje. Ik was bezorgd dat ze een slecht resultaat zou behalen als ze niet zou studeren. Dus Fiona kijkt me recht in de ogen en zegt Erik, wat hoe sta jij voor statistiek? Ik keek terug naar haar en zei gemiddeld een zes en een half. Zonder ook maar een moment met haar ogen te knipperen zei ze: ‘Ik sta nu een ruime acht Erik, ik ga naar Parijs, ik kom terug en haal dit tentamen zonder problemen en zonder te studeren. En weet je, ik ga dit tentamen beter maken dan jij!’. En ja hoor, ze gaat op de reis, komt thuis, en haalt het tentamen met vlag en wimpel en inderdaad beter dan ik. Dat was Fiona. Vol vertrouwen in haar eigen capaciteiten. Ik ga dat enorm missen.

Nu wordt het stil in huis…

Mijn vrouw gaf me zo veel goede ervaringen en herinneringen in het leven. Ze gaf me drie prachtige kinderen. Ze gaf me haar onvoorwaardelijke liefde en support in lastige tijden. Ze was mijn rots. Fiona had een heerlijk gevoel voor humor dat niet veel mensen begrepen. Zeer droog en sarcastisch. Ik vond het hilarisch. Ze was de enige vrouw die me zo tot tranen toe kon laten lachen.

Lieve Fiona, ruim 35 jaar waren we samen. We hebben gelachen, gehuild, gefeest, gedronken. We zijn stil geweest, ontroerd ook en verlegen. Maar bovenal heb ik al die jaren onze grote liefde en vriendschap gevoeld. Bedankt voor alles, ik zal je enorm missen. Vanaf nu wordt het stil in huis…