Genietend van de kleine dingen

Want wat is sterven anders dan naakt staan in de wind
en samensmelten met de zon?
En wat is ophouden met ademen anders
dan de adem bevrijden van zijn rusteloze eb en vloed,
En wanneer de aarde je ledematen zal opeisen,
pas dan zul je werkelijk dansen.

Dit is een van mijn moeder ‘s favoriete citaten door Kahlil Gibran. Maaike had zo’n vreedzame, spirituele aura om haar heen die in dit gedicht mooi wordt benoemd. Ik zal haar enorm missen.

Als enig kind ben ik enorm verwend door haar gulheid en vrijgevigheid. Maar ik ben daar geen slechter mens van geworden. Juist omdat ik zo ben verwend door haar liefde ben ik een dankbaar mens geworden. Maaike heeft me gekeerd dat het beter is te geven, dan te ontvangen. Haar constante hartelijkheid en goede daden voor anderen heeft me dit geleerd. Kent u de liedtekst van Simon en Garfunkel; ‘Slow down, you move too fast, you got to make the morning last…’ (uit The 59th Street Bridge Song, Feelin’ Groovy). Het heeft lang geduurd voordat ik deze tekst doorhad maar uiteindelijk begreep ik wat ze betekende. Ze verstond de kunst altijd van de kleine dingen in het leven te genieten; de frisse geur na een voorjaars regenbui. de blik van onze hond als ze wilde gaan wandelen. Ze genoot enorm van het voeden van de vogels, en het bijhouden van haar tuin. Ze hield ervan buiten zitten in de zomer, te lezen en gedichten te schrijven. Ze hield van de dingen die velen van ons voor lief nemen. Maar het belangrijkste is, ze hield van mij!.

Mijn vader overleed toen ik zes was. Ik kan me van de periode daarna niets anders herinneren dan mijn moeder en ikzelf als haar prinses. Ze was altijd vriendelijk en attent. Ze gaf me het gevoel speciaal te zijn en altijd voor me klaar te staan. Ik herinner me dat ik op een dag huilend uit school kwam. Ik had een ervaring op school die elk 15-jarige meisje wel heeft. Ik was vreselijk voor schut gezet in de ogen van een jongen waar ik gek op was. Ik dacht dat mijn wereld verging. Ik weet niet meer precies wat mijn moeder allemaal zei, maar wat ik herinner is dat ze me liefdevol vasthield en met haar hand door m’n haren streek. Ik wilde haar nooit meer loslaten… Nogmaals, haar onvoorwaardelijke vrijgevigheid was ongeëvenaard. Iedereen voelde zich prettig bij haar in de buurt, vrienden, familie, collega’s, zelfs vreemden. Iedereen.

Maaike is geboren en getogen in Den Haag. Ze had 1 oudere broer en 2 jongere zussen, die hier vandaag gelukkig ook zijn. Ze was nooit een geweldige student. Moeder was vooral veel aan het dagdromen. Mijn oma vertelde me vele malen dat ze als een jong meisje snel was afgeleid en een rijke fantasie had. Dit verklaart haar vrije geest, haar soms wat naïeve instellingen haar liefde voor de natuur. Mijn moeder heeft dus niet echt gestudeerd maar in plaats daarvan heeft ze veel gereisd veel door heel Europa en verdiende ze overal geld met vreemde klussen, bijbaantjes en tijdelijke jobs . Ze eindelijk gevonden haar plek gevonden in Zuid Spanje, in Castañetas waar ze de rest van haar leven heeft doorgebracht. Het was daar dat ze verliefd werd op mijn vader, hoewel het zeker niet liefde op het eerste gezicht was. Mijn vader was immers precies het tegenovergestelde van mijn moeder. Snel en zakelijk en vol ambitie. Hij achtervolgde haar maandenlang. Ze vertelde me later wel hoe geweldig ze hem vond en hoe aantrekkelijk. Maar ze hield niet van z’n snelheid en zakelijkheid. Uiteindelijk trekken tegenpolen elkaar kennelijk toch aan en papa en mama zijn snel na hun eerst ontmoeting getrouwd. Een van Maaikes grootste passies was haar werk voor de armen in Zuid Spanje. Zij steunde talrijke projecten. Ze bracht een groot deel van haar tijd door met de begeleiding van jonge kinderen. Dit was duidelijk iets dat haar persoonlijk zeer raakte. Ik weet zeker dat ze veel levens daarmee een stukje lichter heeft kunnen maken. Ik zal altijd dankbaar zijn voor mijn moeder ‘s liefde, vriendschap, en geduld. Gracias por todo!