Herenigd na dit leven

Voordat mijn vader stierf, vertelde hij me hoe bang hij was. Hij was bang voor het onbekende, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de mensen om hem heen die hij moest achterlaten. Hij werd erg emotioneel en begon te huilen. Dat was een van de weinige momenten waarop ik hem heb zien huilen in de nu 45 jaar dat ik hem als vader had. Hij was een rustige, stabiele man die eigenlijk weinig van zijn emoties liet zien. Op dat moment kreeg ik het even te zwaar, ik pakte zijn hand in de mijne en probeerde om hem gerust te stellen door te vertellen dat hij naar een vredige, grote wereld zou gaan, mooier en rustiger dan hier. Een wereld van eindeloosheid en perfect geluk. Een wereld waar hij herenigd zal worden met zijn lieve vrouw, die vorig jaar was overleden. Ik verzekerde hem dat mijn jongere broer Erwin en ik voor onze gezinnen zouden zorgen. Ik heb hem beloofd dat we de waarden en levenslessen die hij zo belangrijk vond, zouden overdragen aan onze kinderen. Mijn vader keek me aan met een kwetsbaarheid in zijn ogen die ik nooit meer zal vergeten. Hij zei me dat hij van me hield, veel meer dan ik ooit had beseft en dat het hem speet dat hij dit niet vaker had gezegd… Het was een intiem moment en we omhelsden elkaar zoals we in jaren niet hadden gedaan. Ik voelde me weer vijf jaar oud en het leek wel alsof ook hij weer vijf jaar oud was. Er viel een last van onze schouders. Het intieme moment maakte alles af wat nog onafgemaakt was, vooral doordat we elkaar zo eerlijk en kwetsbaar meemaakten. Jan overleed slechts 4 dagen later.

Zoals de meesten van jullie weten, had hij enorm veel pijn in de laatste maanden van zijn leven. Kanker is een rotziekte en niemand verdient zo’n pijnlijke dood. Hoewel hij de laatste dagen dus erg veel pijn had, denk ik met warmte terug aan deze dagen, vooral omdat we het op zo’n mooie manier met elkaar hebben kunnen uitspreken wat we voor elkaar voelden. Dat maakt m’n gevoel compleet. Het is nooit te laat om je liefde voor iemand uit te spreken. Zelfs als het vele jaren onbenoemd was, zoals tussen mijn vader en mij. Mijn vader en moeder kijken nu naar beneden met een glimlach op hun gezichten. Ze zijn nu weer samen en hun lange liefdesrelatie is weer herenigd, voor eeuwig. Vader was het gelukkigst bij haar. Hoewel hij moeite had zich te uiten zelf heeft hij nooit de kans laten liggen om onze moeder te vertellen dat hij door haar de gelukkigste man op aarde was. Ik herinner me dat mijn moeder helemaal van slag was omdat het leek dat vader hun trouwdag helemaal had vergeten. De hele dag ging voorbij en hij niet had niets gezegd. Uiteindelijk vroeg hij haar om iets makkelijks te gaan eten dus hij nam haar mee naar de La Place in de stad. Terwijl ze daar wat makkelijks eten, trekt hij plotseling twee kaartjes uit zijn zak. De twee tickets waren voor een vliegreis naar Barcelona op de volgende dag, een plaats waar moeder altijd van gedroomd had om ooit een keer op bezoek te gaan. Ik heb grote bewondering voor deze man. De grootste les van mijn vader leerde mij was om lief te hebben en je vrouw te waarderen en te koesteren. Hij had een groot respect voor vrouwen en data waardeer ik zeer in hem. Papa, je was een trotse man, en we houden allemaal heel veel van je. Jij zal worden gemist. Heel erg. En voor altijd.